Liv.
Liver.
Live.

Een blauwe plek verandert het leven van voetballer Maurice de Groot en zijn gezin. Zijn jongste dochter blijkt ernstig ziek. "Ik voelde direct dat er iets niet klopte." Maurice doneert eenderde van zijn lever aan Liv en redt haar leven. Nu, twee jaar later, gaat het voorlopig goed met Liv, maar ook met Maurice, voor wie het herstel niet zonder slag of stoot ging...

Zes weken oud is Liv, de dochter van Mélanie en Maurice de Groot, als er voor het eerst een blauwe plek in de vorm van een erwt onder haar tepel verschijnt. In eerste instantie geen reden tot paniek. Maar na een paar dagen ontdekken zij een tweede onverklaarbare blauwe plek en lijkt haar huid en oogwit geler te worden. Ook de huisarts vindt dat het tijd is voor een aanvullend onderzoek. Na veel tests en een biopt wordt ontdekt

dat Liv galgangatresie heeft. Een zware operatie in het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG) volgt. De operatie verloopt niet naar wens en Liv komt op de wachtlijst voor een nieuwe lever. Een wachtlijst die door groot tekort aan donoren drie tot zes maanden lang kan zijn...

Levend doneren

“De artsen hadden de optie van ‘levend doneren’ met ons besproken. Indien er een totale match zou zijn, konden Mélanie of ik een deel van onze lever vrijwillig aan Liv doneren. Die match hadden we allebei. We moesten beslissen wie van ons dat zware traject aan zou gaan”, vertelt Maurice over de keus waar hij en zijn vrouw voor stonden: de operatie is niet zonder risico! “Voor mijn gevoel was ik degene die geopereerd moest worden. Ik was lichamelijk fitter dan Mélanie; zij herstelde nog van Livs bevalling en gaf borstvoeding. Daarnaast is de emotionele band tussen moeder en kind extreem bijzonder; en we hebben nog twee dochters, Yara en Isis, waarvoor gezorgd moet worden…”

Na talloze onderzoeken, gesprekken met vertrouwenspersonen en artsen wordt een definitieve transplantatiedatum vastgesteld: 12 april 2016. Maurice bereidt zich met veel vertrouwen lichamelijk en geestelijk voor op deze dag. “Tot vier weken voor de operatie ben ik blijven trainen bij mijn voetbalclub S.V. Rijsoord. Ik ben al jarenlang keeper en de mensen binnen de club waren op de hoogte van de ziekte van Liv. Ze zijn er altijd voor me geweest. Ik merkte alleen dat ik zo kort voor de operatie het niet meer kon opbrengen om op doel te staan, duels aan te gaan en misschien wel geblesseerd te raken bij het stoppen van de bal. Om toch in optimale conditie op de operatietafel te verschijnen, ben ik in mijn eigen fysiopraktijk gaan trainen. Ook ben ik Krav Maga gaan doen. Ik trainde drie tot vier keer per week en ik paste mijn voeding aan. Dat leek me voldoende.”

“Ik kon het niet opbrengen op doel te staan en geblesseerd te raken”

Lever-jaardag

Dan breekt de dag aan, die Maurice en zijn gezin later de lever-jaardag van Liv zullen noemen. “Met Yara en Isis tekende ik drie hartjes op onze armen, die mijn dochters symboliseren. Van mijn familie nam ik op de ochtend van de operatie afscheid. Mélanie en ik knuffelden, daarna werd ik naar binnen gereden. Op de ruggenprik na, kan ik me verder helemaal niets meer herinneren van die ochtend. Om kwart over vier werd ik wakker. Half stoned, misselijk, een jaap van ruim tien centimeter, vier kilo lichter en niet werkende buikspieren.”

De prognoses zijn goed: de lever van Maurice zal binnen zes weken volledig aangroeien en na drie maanden weer functioneren. Maurice mag na zes dagen het ziekenhuis verlaten, Liv moet naar verwachting vier tot acht weken in het UMCG blijven. Mélanie en Maurice logeren daarom in de buurt van het ziekenhuis, waar Maurice herstelt en hun andere dochters regelmatig op bezoek komen. Na een kleine twee weken al voelt Maurice zich sterk genoeg om met dochter Yara te gaan winkelen in het centrum van Groningen. “Ik had het haar beloofd en het zou maar tien minuten lopen zijn. Mijn hemel, wat heb ik me in die tien minuten vergist! De kracht in mijn benen en buikspieren was weg en mijn uithoudingsvermogen was door de operatie zo afgenomen dat dat kleine stukje lopen, aanvoelde als een complete marathon. Ik moest af en toe stoppen met wandelen om bij te komen. Mijn dochter maakte daar optimaal gebruik van. Bij een bankje naast de ijssalon zei ze: ‘Jij moet toch rusten papa?’”

Zijn afgenomen conditie is logisch maar confronterend voor de sportieve ex-keeper. De weken erna werkt Maurice geleidelijk aan zijn herstel. Hij doet vanaf week twee wat lichte rek- en strek oefeningen en bouwt dat langzaam op. Het litteken trekt, maar verder voelt hij zich goed.

“Als ik mijn litteken aanraak, voel ik mij sterk en kwetsbaar tegelijk”

Confrontatie met jezelf

Twee maanden na de operatie zit Maurice in een adrenaline rush en hij wil in juli weer beginnen met werken. Dat blijkt te snel. Maurice: “Eind juli voelde ik me geestelijk slechter worden. Ik werd overvallen door vermoeidheid en gebrek aan concentratie. Ik deed alsof het goed met me ging en liet me niet kennen.” Ook lichamelijk gaat het steeds slechter. Maurice is lusteloos, ligt uren in bed of op de bank. Met de kracht die hij heeft, zet hij zich in voor zijn gezin en probeert hij te sporten. “Ik had ontzettende spierpijn van een paar simpele oefeningen en kreeg zelfs koorts. Ongeveer vijftig procent van de kracht die ik had, is verdwenen.”

De periode erna neemt Maurice wel de tijd voor zichzelf. Met behulp van een personal trainer pikt hij de draad weer op. Ook gaat hij keeperstraining geven en doet hij zelf één keer in de week actief mee. “Conditioneel ben ik nooit meer op het niveau van voor de operatie gekomen, maar ik ben dan ook twee jaar ouder geworden én ik heb echt wel minder getraind dan voor de ingreep.”

Inmiddels is Maurice weer volledig aan de slag als fysiotherapeut in zijn praktijk en - met ingang van dit voetbalseizoen - is hij de de nieuwe fysio van voetbalclub Excelsior Rotterdam. Met Liv gaat het nu - inmiddels nog een dotteroperatie en een bypass van de poortader verder - heel goed. Haar lever werkt naar behoren. Over zijn indrukwekkende leverdonatie zegt hij: “12 April staat voor de rest van m’n leven in het geheugen en op m’n lichaam gegrift. Met liefde. Het mooiste voorrecht. Mijn dochter redden. Tot op heden met succes. Ik zou het zo opnieuw voor haar doen. Iedere keer als ik naar m’n litteken kijk en het aanraak, voel ik me sterk en kwetsbaar tegelijk.”

Tekst: Karlijn Bernoster | Beeld: privé-archief Maurice en Mélanie de Groot