Michiel zwemt geld bij elkaar voor ALS-onderzoek

“Verstand op nul en gaan”

“Opgeven? No way. Opgeven is geen optie.” Als Michiel Vunderink (43) op 9 september de Dijksgracht instapt dan klimt hij pas op de Keizersgracht weer aan wal. Samen met vrienden Erik van Kregten en Christian Carlie doet hij mee aan de Amsterdam City Swim om geld op te halen voor onderzoek naar ALS.

Tekst: Maaike Petri | Beeld: Amsterdam City Swim, Maaike Petri Fotografie, Michiel Vunderink privé

“Die finishlijn haal ik sowieso”, zegt de sportieve veertiger over de te zwemmen twee kilometer. “Verstand op nul en gaan.” Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Vunderink loopt hard en doet aan karate, maar hij is geen zwemmer. “Ik lig graag in het zwembad met mijn kinderen, maar baantjes trek ik niet. Laat staan dat ik echt in open water heb gezwommen. Ik heb ooit mijn A- en B-diploma gehaald en daar is het bij gebleven.”

Het plan om mee te doen met de zwemtocht door de Amsterdamse grachten, kwam dan ook bij vriend Erik vandaan. Tijdens een gezellige avond in de tuin opperde Erik dat hij mee wilde doen. “Hij vertelde dat de Amsterdam City Swim geld ophaalt voor onderzoek naar ALS. Daarmee trok hij direct mijn aandacht. Ik heb een oom, Doeke, verloren aan ALS en een vriend van mijn ouders, Hans. We hebben het event nog even gegoogled en zijn er direct ingestapt. Het was binnen enkele seconden besloten.” Dat Michiel weinig zwemervaring had, was voor hem geen issue: “Ik had nog een half jaar om te oefenen. Daarnaast moeten patiënten dat moeilijke traject van deze ongeneeslijke doorstaan; dan kan ik die twee kilometer toch wel overbruggen?”

“Zwemmen is geen hobby van me, ik doe het echt voor stichting ALS”

Machteloosheid en schrik

De eerste keer dat Michiel in aanraking kwam met ALS was in 2008. “Voetballer Fernando Ricksen heeft de ziekte in 2013 landelijk op de kaart gezet, maar in 2008 had ik er nog nooit van gehoord. Ik vond het enorm confronterend dat je mijn oom Doeke - een sterke, vitale man - ziet aftakelen tot een mager persoon, zonder spierkracht en slikkracht. Binnen een halfjaar overleed hij. Mijn eerste reactie was schrik - hoe kan dit? Erna machteloosheid. Op 1 december 2013 constateerden de artsen ALS bij Hans, die vriend van mijn ouders. Twee jaar en vier maanden later overleed hij. Weet je wat ik zo knap vind? Hans bleef ondanks zijn ziekte vrolijk en positief. Ik heb hem nooit boos of verdrietig gezien, ook al wist hij dat hij niet meer beter zou worden. Er is geen medicijn tegen ALS. De vraag is niet of het erger wordt, maar wanneer het ondraaglijk wordt.”

Gemotiveerd door zijn ervaringen, startte Michiel met zijn campagne om geld op te halen voor ALS. “Wat mij opviel is dat meer mensen ervaring hebben met ALS dan ik vooraf vermoedde. Er wordt mooi op gereageerd; ‘Knap van je. Ik ken ook iemand die ALS heeft.’ Of: ‘Ik sponsor wel, want de vrouw van mijn collega is ook ziek.’ Dat geeft veel steun. Inmiddels staat mijn teller op €1175 en doneren mag nog steeds”, grinnikt Michiel.

“Ik ben blij als ik straks samen met mijn vrienden de finishlijn overzwem”

Ideale zwemcondities

Niet alleen de inzamelingsactie, ook de zwemtraining ging van start. Onder ideale omstandigheden. “Erik vertrok deze vakantie naar het Comomeer in Italië en samen met mijn gezin ben ik daar ook een week naartoe gegaan, zodat we konden trainen in het open water. Bijna elke dag zwommen Erik en ik naar de overkant en terug. Het weer was warm en ondanks mijn geringe ervaring, bleek ik -gelukkig- wel iets van talent te hebben voor zwemmen. De eerste keer dat ik in het water stapte, deden we er ruim een uur over. Wat me vooral tegenviel was de golfslag, die je treft in het open water. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Dat was zwaar. Maar ja, verstand op nul en gaan.”

Dat de omstandigheden tijdens de Amsterdam City Swim anders zullen zijn dan in Italië realiseert Michiel zich terdege; het zal krapper, drukker, vuiler en kouder zijn. Zo zal hij nu moeten wennen aan zwemmen in een wetsuit tegen de kou en heeft hij een tetanusinjectie gehaald, voornamelijk vanwege straatvuil in de stadsgrachten. Hij heeft het er voor over. “Ach, er doen zoveel mensen mee. En wat als ik ziek wordt? Wat dan? Dan ben ik misschien een paar dagen misselijk, maar dat is op te lossen. ALS los je niet zo makkelijk op.”

“Het is enorm confronterend om een sterke, vitale man te zien aftakelen”

Buitencategorie en respect

Aan de andere kant kijkt Michiel uit naar het event op 9 september in de grachten van Amsterdam. “Ik ben benieuwd naar de sfeer. Het gevoel dat het publiek je optilt als je het zwaar hebt of moe bent. Ik hoop dat ik mijn vrouw en kinderen langs de kant zie staan. Daarnaast komen familieleden van Hans en Doeke mij ook aanmoedigen in Amsterdam. Mijn hele familie - ook Doeke - komt uit Amsterdam, dus de binding is groot.”

Komende weken probeert Michiel nog om samen met Christian, Erik en meer bevriende deelnemers zoveel mogelijk meters te maken in de Nederlandse wateren. “Dan ben ik vooral bezig met mezelf en niet met Hans en Doeke, hoor”, erkent Michiel. “Zwem ik in een rechte lijn? Trekt de stroming me niet mee? Houd ik mijn hoofd goed boven water bij golfslag? Hoe zwemt het met een wetsuit? Dat soort dingen. Ik ben blij als ik straks met mijn vrienden de finishlijn overzwem. Dan hebben we het gehaald. Ik ben geen Maarten van der Weijden. Wat hij gepresteerd heeft, dat is echt buitencategorie! Ik heb diep respect voor hem. Ik denk niet dat ik daarna net als hij nog vrijwillig in het water stap. Het is geen hobby van me, ik doe het echt alleen voor het goede doel.”