Mark roeit in recordtempo
de Atlantische oceaan over

Blaren, botsingen
en bijgeloof


Tekst: Rick Kuipers | Beeld: Ben Duffy, Mark Slats

Mark Slats (40) roeide in 30 dagen, 7 uur en 49 minuten van San Sebastián de la Gomera (Spanje) naar Antigua (Caraïbisch gebied). Het was de snelste solo-oversteek over de Atlantische Oceaan ooit! “In alles wat ik doe, ben ik competitief”, geeft Mark, timmerman van beroep, toe. “Als ik een plafond moet timmeren en iemand naast mij ook, dan is mijn plafond het eerst af. Zo was het ook op zee: ik wilde gewoon zo snel mogelijk roeien.”

De Atlantische oceaan overroeien; ben je helemaal gek geworden?! De Talisker Whisky Atlantic Challenge is de zwaarste race ter wereld! Slats: “Een paar jaar geleden was ik aan het zeilen en zag ik een van die roeiboten liggen. Ik dacht: ‘Ja, dat is gaaf! Dat wil ik ook wel een keer doen.’ Puur op mankracht en spierkracht naar de overkant van de oceaan roeien. In eerste instantie bleef dat plan lang liggen, maar in oktober 2016 dacht ik bij mezelf: ‘Nu ga ik het doen!’”

Liefde geeft vleugels

Mark, een zeer ervaren zeiler, was op dat moment aan het zeilen met vrienden. Ze spraken met elkaar over leeftijd. Slats: “Voor je het weet ben je vijftig en ga je nog steeds iedere ochtend met je broodje en koffertje naar je werk. Ik dacht: ‘Je leeft maar één keer en dit is waar je voor leeft’. Vanaf dat moment gooide ik mijn leven om.” Mark ging op zijn voeding letten, dronk geen alcohol meer en trainde ruim dertig uur per week.

“Ik was natuurlijk nooit meer thuis, alleen maar bezig met trainen. Als je dertig uur in de week traint en je werkt daarnaast ook nog eens veertig uur dan ben je echt enorm chagrijnig als je thuiskomt. Mijn relatie ging twee maanden voor de race daarom ook uit. Uiteindelijk ben ik een paar dagen voor ik wegging toch nog langs geweest bij mijn ex en toen is alles goed gekomen. Het heeft me geholpen bij mijn tocht: als je verliefd bent, ben je gewoon twee keer zo sterk”, zegt Mark blij.

Engeltje op mijn schouder

Sterk en verliefd is echter geen garantie voor een voorspoedige reis. Mark kapseisde meerdere keren, maar was vastberaden om door te gaan. Hij heeft nooit aan opgeven gedacht, zelfs niet toen hij net in zijn bed kroop om te rusten en op dat moment een walvis een klap tegen zijn boot gaf. Mark zegt: “Ik heb gewoon geluk gehad. Ondanks dat ik de eerste paar dagen echt heel veel pijn heb gehad en bijna niet meer op kon staan na een slaapmoment, heb ik mezelf toch overeind getrokken. Het rare was dat na een paar dagen die spierpijn vanzelf verdween.

Ik ben boven mezelf uitgestegen; ik heb hard getraind, ik had een goede boot en had de beste weersomstandigheden ooit. Zelfs wanneer ik ging slapen ging de boot nog vooruit”, vertelt Mark Slats. Gedurende de race roeide hij ruim 7,5 kilometer per uur. Met trots vertelt hij: “Ik had mijn zinnen gezet op het verbreken van het wereldrecord. Het record stond op 49 dagen en ik wilde er vier dagen afhalen. Maar dat dan zoiets gebeurt - dat ik er dertig dagen over heb gedaan - dat is echt heel bijzonder. Ik ben helemaal niet bijgelovig, maar ik heb echt een engeltje mee gehad.”

“Ik wilde zo’n vier dagen van het record afhalen, het werden er negentien!”

Wakker in het zweet

Zat er dan verder echt niks tegen op Atlantische oceaan? “Nou,” vertelt Mark, “zo’n roeiboot is niet echt comfortabel. Er is geen wc dus je zit op een emmertje te poepen. Als er dan een golf aankomt en het emmertje vliegt onder je vandaan dan word je daar niet vrolijk van. Ik paste maar net in het hutje, waarin ik moest slapen en daarnaast is het ook nog eens dertig graden op zee. Ik werd dus iedere keer wakker in mijn eigen zweet. Overal ontstaan er zweren en blaren op het lichaam. En toch is het kicken!"


Alleen de oceaan overroeien is natuurlijk een gevecht. Er zijn dagen bij geweest dat de golven wel zeven of acht meter hoog waren, dat is wel even wat anders dan op vlak water. “Ik merk wel dat ik er nu echt doorheen zit en vecht tegen mijn slaap. Conditioneel ben ik buiten adem, maar dat is gewoon een kwestie van herstellen”, aldus Slats.

Row4Cancer


De Talisker Whisky Atlantic Challenge. Het leek Mark ‘gewoon gaaf’ om te doen. Tot zijn moeder ernstig ziek werd. Toen hij hoorde hoe duur de medicijnen waren, besloot hij het initiatief Row4Cancer op te richten en geld in te zamelen voor de Antoni van Leeuwenhoek Foundation en het onderzoek van dokter Bernards. Het is meer dan zomaar een project, het is een missie. Mark verkocht zelfs zijn huis om te kunnen starten. “Mijn moeder en ik hebben elkaar kracht gegeven”, blikt Slats terug. “Als ik weer eens van mijn vader hoorde dat het niet goed ging met haar dan zat ik huilend maar vechtend te roeien op die oceaan. Ik maakte mezelf zo kwaad, maar ging daar wel harder door roeien. Dat is ook zeker een van de redenen geweest dat ik het wereldrecord heb gehaald. Ik sterf nog liever dan dat ik opgeef!”

Echte mensen, echte verhalen
6/8