3 MIN LEESTIJD

Het jaar van Juul

Juul Franssen vierde de bronzen medaille met tranen van geluk. Het was pure ontlading nadat ze eerder lijnrecht tegenover de Judo Bond Nederland in de rechtszaal stond. Eind 2016 besloot deze bond dat ze geen internationale wedstrijden meer mocht vechten, omdat ze niet fulltime op Papendal kwam trainen. In mei vorig jaar won Franssen de zaak en mocht ze de mat weer betreden. Privé zit ze ook weer op de juiste weg: “Mijn scheiding in 2015 heeft me sterker gemaakt, zo sterk dat ik de strijd met de bond aan durfde te gaan.”

Foto's: Juul Franssen

Had je ooit durven dromen op een bronzen medaille in 2018?

“Eind 2017 was ik heel erg benieuwd naar 2018. De rechtszaak was achter de rug, ik was weer gelukkig in de liefde, dus ik had heel veel zin in een nieuw jaar. Ik voelde dat de portie ellende mij sterker had gemaakt wat uiteindelijk resulteerde in brons op het WK. Het was een weg die ik moest afleggen, mijn eigen pad volgen. Na mijn scheiding dacht ik alles weer op de rit te hebben toen de Judo Bond roet in het eten gooide. Er waren heel veel mensen die me steunden destijds, maar toch voelde ik me vaak alleen. Het voelde alsof mijn hoofd op een hakblok lag. In een dergelijke periode word je erg op jezelf teruggeworpen, waarvan ik veel heb geleerd. Ik leerde op mezelf te vertrouwen en werd mentaal sterker. De bronzen plak is een beloning voor al het harde werken. ‘’Hard werken is geen garantie voor succes, maar ik ben ervan overtuigd dat het harde werken, op welke manier dan ook, altijd wordt beloond, en zo geschiede.’’

Met welk gevoel sluit je dit jaar af?

“Ik besef meer dan ooit hoe dankbaar ik ben voor de mensen die er altijd voor mij zijn en dan vooral mijn ouders. De kansen die ik heb gekregen in mijn leven zijn niet vanzelfsprekend. Het is erg kostbaar om aan de top te komen en lang niet alle kinderen met talent krijgen de middelen om dit talent te benutten. Ik voel me dan ook erg bevoorrecht en ben ze dan ook erg dankbaar. En daarbij kan ik nu zeggen dat het privé en zakelijk ook weer goed gaat. Ik ben fysiek en mentaal sterker geworden dit jaar. Mijn eigen pad kiezen en daarbij eigen keuzes maken komt ook terug in de relatie met mijn coach. Er is meer diepte, gelaagdheid, in de manier van werken. Daar waar ik eerder altijd deed wat mijn coach vroeg, denk ik er nu bewuster over na waardoor ik de beweegredenen beter begrijp en ik er dus met vertrouwen inga. Het levelt nu veel beter en op grote toernooien komt deze ervaring zeker om de hoek kijken. Het wordt steeds makkelijker om met de druk om te gaan.”

In de laatste weken van dit jaar heb je nog een paar grote toernooien. Heb je wel tijd voor Kerst en Oud en Nieuw?

“Jazeker! Ik ga zelfs naar New York in de week voor Kerst. Ik kan niet wachten en tel de dagen af. Eerste en tweede kerstdag ben ik bij mijn familie. Iedere dag ben ik met voeding bezig behalve in mijn vakantieperiode. Daarom ben ik ook heel blij met het jaarlijkse trainingskamp van Topjudo Rotterdam in Hoogvliet, wat traditioneel op derde kerstdag begint. Het is hard trainen, maar de timing is ideaal. De kerstkilo’s zijn er dan weer af.”

En staat 2019 in het teken van de Olympische kwalificatie?

“Er zijn atleten die hier heel erg mee bezig zijn. Ik sta nu op nummer 1 op de Olympische ranking, maar dat kan volgende week weer anders zijn. Als ik gewoon doe wat ik moet doen en niet geblesseerd raak, dan kwalificeer ik mij voor de Olympische Spelen in Tokyo. De pijlers dit jaar zijn het EK, samengevoegd met de European games, in Wit-Rusland, en het WK in Tokyo. Daar heb ik mijn zinnen op gezet.”

Hoe zorg je ervoor niet geblesseerd te raken? 

“Een blessure heeft altijd een oorzaak. Meestal heb je teveel getraind of ontbreekt de focus. Hoe ouder ik word, hoe bewuster ik hier mee omga. Zo kies ik ervoor om na een toernooi een week mijn lijf de tijd te geven om hiervan te herstellen. Dit is mijn no stress-zone. Ik train in die week rustiger omdat juist dan de kans op blessures groot is. Na zo’n week ben ik ook beter in staat om weer fully committed te zijn. Mijn voeding is strak en de trainingen zijn optimaal. Daarnaast laat ik mezelf elke week checken door een manueeltherapeut en ga ik naar een masseur. Dit werkt voor mij preventief. Judo is een contactsport, actie-reactie, dus deels heb je geen invloed op blessures. Maar wat ik zelf preventief kan doen, dat doe ik.”

In 2019 staan er een aantal toernooien op de planning, waar werk je het meeste naartoe? 

“Natuurlijk het EK en WK. Deze toernooien zijn ook de springplank voor de Olympische Spelen. Alles is daarop afgestemd om te winnen. Extra trainingsuren maken, in eerste instantie gaan we altijd voor kwantiteit. Pure arbeid verrichten op de mat. De laatste zes weken voor een toernooi richt ik me meer op de kwaliteit, op de techniek. Uit onderzoek is gebleken dat het een half jaar duurt voordat je een judotechniek onder de knie hebt. Dus je kunt deze niet ineens gaan veranderen omdat dat onzekerheid met zich meebrengt. En je juist vaste patronen nodig hebt om op te kunnen vertrouwen. Ik ben nu bezig met de techniek die ik vroeger veel heb toegepast. Volgend jaar hoop ik die te gaan gebruiken.”  

En mentaal? Hoe raak je bestand tegen de druk van bijvoorbeeld de Olympische Spelen?

“Je kunt zeggen: een mat is een mat, maar zo werkt het helaas niet. Bij grote toernooien als een EK, WK en de Olympische Spelen is om te beginnen veel meer pers, er zijn persconferenties en de druk is een stuk groter, daar moet je ook voorbereid op zijn. Ik heb tools van mijn sportpsycholoog die me daarbij helpen en het verschil kunnen maken tussen een goede en slechte wedstrijd. Als de druk me teveel wordt, merk ik dat aan mijn hoge ademhaling. Ik ga dan even liggen en focus me op mijn woede en stress, daarna focus ik op een plek waar ik heel gelukkig ben. Zo pas ik dat een aantal keer toe waardoor de woede en stress verdwijnen. Daarnaast praat ik ten opzichte van een aantal jaar geleden veel meer met mijn coach. Het feitelijk benoemen van dingen waarover ik me niet prettig voel, helpt al.”

Is er iets wat je anders wilt doen in het nieuwe jaar?

“Meer genieten! Ik ben soms veel te serieus, en dan zodanig dat er geen lachje vanaf kan. Vooral in de weken voor een toernooi. Ik vind mezelf dan ook helemaal niet leuk en soms is het beter om mij dan in een hotel te verstoppen. Dus in 2019 wil ik rustiger en luchtiger worden. En ik ben dan weer een jaar ouder, wellicht helpt dat ook mee.”